Oświadczenie grupy TPN/PB z okolic Tembagapury oraz tło narastającego napięcia wokół wsi Banti i Kembeli

Dziennikarze z całego świata powinni wykazać się szczególną czujnością wobec tego, co dzieje się obecnie wokół Tembagapury w Papui Zachodniej. Około 700 indonezyjskich żołnierzy i członków mobilnych brygad policji przygotowuje się do szturmu na dwie wsie – Banti i Kembeli. Aby uprawomocnić w oczach swoich sojuszników wszelkie przyszłe działania, indonezyjska administracja za pośrednictwem mediów rozpowszechniła plotkę jakoby 1300 mieszkańców tych miejscowości zostało wziętych za zakładników. Personel wojskowy twierdzi, że wkrótce „zaatakuje” obie wioski biorąc ze sobą 100 „żywych lub martwych”.

Przywódca społeczności z jednej z wiosek położonej w cieniu największej kopalni i złota na świecie przekonuje, że okoliczni mieszkańcy nie są przetrzymywani jako zakładnicy i kontynuują swoje codzienne czynności. Oświadczenie zostało wydane po tym jak indonezyjski personel wojskowy, w tym szef indonezyjskiego wojska, Gatot Nurmantyo , rozpowszechnili pogłoskę jakoby mieszkańcy wiosek Banti i Kembeli zostali wzięci za zakładników przez „uzbrojoną grupę przestępczą”
„Chciałbym podkreślić, że nie jesteśmy przetrzymywani jako zakładnicy” – powiedział Jonathan Kibak, lider społeczności z wiski Banto w rozmowie z Fairfaix Media. 
Po głośnych oświadczeniach i wystąpieniach w tym regionie członków Armii Wyzwolenia Narodowego Papui Zachodniej (TPN/PB), indonezyjska armia wprowadziła kontrolę na okolicznych drogach i zagroziła, że przystąpi do szturmu na wioski Banti i Kembeli „biorąc 100 żywych lub martwych”, chociaż jej przedstawiciele twierdzili, że liczba bojowników, która miałaby stanowić zagrożenie dla okolicznych mieszkańców nie jest większa niż 25 osób.

Armia Wyzwolenia Narodowego Papui Zachodniej (TPN/PB) to część historycznego, siłowego skrzydła oporu wobec indonezyjskiej okupacji w Papui Zachodniej. Wspomniane złoża i kopalnia to część wielkiej inwestycji kontrolowanej przez amerykańską korporację górniczą Freeport McMoran, która wypłaca indonezyjskim żołnierzom wielomilionowy żołd za ochronę inwestycji. Aby udrożnić teren pod wydobycie indonezyjski rząd oraz Freeport McMoran przeprowadziły liczne, historyczne wywłaszczenia i przesiedlenia rdzennych mieszkańców, niszcząc w tym regionie ich miejsca kultu i elementy tradycyjnej gospodarki.

Oświadczenie grupy TPN/PB z okolic Tembagapury (TPN/PB Kodam III Timika) znane także jako „Jack Milian Kemong daje godną odpowiedź na działania zbrojne indonezyjskiego wojska (TNI) w Temabagapura”. 

Pod „parasolem” oczu Boga Stwórcy, Natury jako wspierającego nas świadka zawierającej kości tysięcy Papuasów jakie są złożone na ziemi naszych przodków oświadczamy i zwracamy się z szacunkiem do:

1. Przywódców ULMWP i rzeszy działaczy im podlegającej
2. Do szeregów bojowników tworzących Armię Wyzwoleńczą Papui Zachodniej (TPN-PB)
3. Do przywódców WPIA i działaczy im podlegających
4. Do przywódców WPLO i działaczy im podległych
5. Do przywódców IPWP i rzeszy działaczy wspierających ich pracę
6. Do przywódców ILWP i wspierających ich osób
7. Do liderów MSG i ludzi im podległych
8. Do liderów PIF i im podległych
9. Do przywódców państw stanowiących wielką melanezyjską rodzinę i ich obywateli
10.Do przywódców ONZ (UN / PBB) i rzeszy pracowników im podlegających
11. Do przywódców USA
12. Do przywódców UE
13. Do przywódców państw kontynentu Afrykańskiego
14. Do przywódców krajów Azji
15 .Do przywódców i rządu Australii
16.Do przywódców i rządu Zjednoczonej Republiki Indonezji
17. Do Papieża w Rzymie jako głowy Kościoła Katolickiego na Świecie.
18. Do przywódców Kościola KINGMI w całej Papui Zachodniej
19. Do przywódców Kościołów Protestanckich na całym Świecie
20. Do wszelkich grup solidarnościowych, mediów związanych z walką niepodległościową w Papui Zachodniej zarówno na poziomie narodowym jak i międzynarodowym.

My bojownicy Armii Wyzwoleńczej Papui Zachodniej (TPN-PB Tentara Pembebasan Nasional Papua Barat) kochamy i szanujemy nasz naród Papui Zachodniej od Sorong aż po Samarai. Oto realizujemy operację zbrojną na terenie działania Freeport MC MoRan lub PT Freeport Indonesia na podstawie rozkazu wydanego przez generała Jacka Miliana Kemonga. Jego rozkaz jest zgodny z preambułą Konstytucji Republiki Indonezji z 1945 roku, która głosi, że suwerenność jest prawem każdego narodu i kolonizator musi zostać usunięty dla ludzkości i sprawiedliwości społecznej całego ludu Republiki Indonezji. Preambuła Konstytucji z 1945 stanowi zespół przepisów stanowiących regulację prawną będącą podstawą prawną Republiki Indonezji. Rząd NKRI musi być świadom, że Zachodni Papuasi reprezentują rasę melanezyjską  (przyp. tłum. a co za tym idzie mają prawo do dekolonizacji i własnego państwa), tak więc ta konstytucja nigdy nie była honorowana przez samą Indonezję. Na podstawie powyższego rozkazu my realizujemy i będziemy realizowali działania zbrojne na terenie działania spółki Freeport Mc Moran czy PT Freeport Indonesia.

Oto masze postulaty:

1. Zwracamy się do prezydenta Joko Widodo jako zwierzchnika rządu NKRI oraz sił zbrojnych TNI-POLRI i całego narodu od Sabang po Ambon o natychmiastowe uznanie prawa melanezyjskiego ludu Papui Zachodniej, jako, ze to prawo zostało nam odebrane przyczyn ekonomicznych. W ten oto sposób niejako udoskonalamy, honorujemy i nadajemy właściwy sens preambule Konstytucji Indonezji z 1945 roku.

2. Wzywamy rząd Zjednoczonej Republiki Indonezji (NKRI- Negara Kesatuan Republik Indonesia),rządy USA, Holandii ,ONZ i wszelkich krajów zaangażowanych w pracę Freeport Mc Moran do zaprzestania kłamstw jakie mają miejsce od roku 1945 aż po dzień dzisiejszy i rok 2017, oraz uznania grzechów wobec Stwórcy Wszechrzeczy, wobec świata, polegających na unicestwieniu tysięcy rdzennych Papuasów, co dokonuje się juz od ponad 50 lat!

3. Jest rzeczą jasną, że integracja Papui Zachodniej ze Zjednoczoną Republiką Indonezji odbyła się w imię zysku zaangażowanych w ten proces wyżej wymienionych stron reprezentujących zagranicznych kapitalistów. Chodzi tu o cztery podmioty: Indonezja, USA, Holandia i ONZ.

4. Indonezja utrzymuje proces wyniszczania rdzennej ludności ponieważ czerpie z tego ekonomiczne zyski, a jej postawa i interpretacja sytuacji w Papui Zachodniej przejawia się poprzez jej niepohamowaną ekspansję militarną na tej ziemi. Pośrednio do utrzymywania się sytuacji w wyniku , której liczba ofiar śmiertelnych tej ekspansji się zwiększa przyczyniają się się USA, Holandia i ONZ, jak również 27 krajów zaangażowanych w prace wydobywcze PT Freeport Indonesia.

5. Korzeń problemu w Papui Zachodniej tkwi w silnej woli USA by podtrzymać przynoszącą zyski działalność górniczą w Papui Zachodniej. Rezultatem tej woli była ugoda zwana New York Agrement (15 sierpień 1962) a w jej wyniku Act of Free Choice- PEPERA (Penentuan Pendapat Rakyat – 14/15 lipiec 1969). Konsekwencją tych dwóch wydarzeń była przemoc wobec rdzennej ludności w postaci tortur, zabójstw, kłamstw, kradzieży praw i godności, gwałty, niszczenie tradycyjnych zwyczajów i kultury! Oto są przykłady aktów radykalnego złamania Praw Człowieka w Papui Zachodniej.

6. Żądamy od przywódców ONZ uznania i zadośćuczynienia tym grzechom jakie miały miejsce za sprawą nieudolnych decyzji ONZ wobec ludności rdzennej Papui Zachodniej. Grzech takiej interpretacji przepisów, który ostatecznie prowadził do ludobójstwa i wyniszczenia ludu Papui Zachodniej powinien znaleźć zadośćuczynienie w przywróceniu prawa do suwerenności, ku dobrobytowi jak i pokojowi całej ludzkości.

7. Apelujemy do sił zbrojnych Zjednoczonej Republiki Indonezji (TNI-POLRI) aby w swych działaniach nie wykorzystywała ludności cywilnej zarówno rdzennej jak i napływowej (transmigrantów). Indonezyjskie wojsko powinno walczyć z nami jako TPN-PB. Zakazujemy ludności cywilnej współpracować z TNI i apelujemy by unikała wkraczania na teren starć zbrojnych, tak więc jeśli jakieś osoby cywilne będą współpracowały z TNI automatycznie będziemy je traktowali jako wroga .

8. Prosimy wszystkich pracowników oraz ochronę Freeport o to by nie współpracowali z indonezyjskim wojskiem (TNI-Tentara Nasional Indonesia). Pole działań zbrojnych rozpoczyna się w Grasberg a kończy w Porsait i niechaj pozostanie ono puste! Nie wkraczajcie na nie bowiem naszym wrogiem jest TNI-POLRI i kierownictwo PT Freeport jako strona czerpiąca największe zyski z eksploatacji.

9. Wszystko co się wydarzy stanie się w wyniku spisku USA i Indonezji, który to doprowadził do integracji Papui Zachodniej ze Zjednoczoną Republiką Indonezji, która to dawała możliwość nieprzerwanej eksploatacji górniczej zasobów Papui Zachodniej . Ta kolonialna rzeczywistość to rezultat kapitalistycznego wyzysku i wspierającego go systemu i rządu NKRI. W związku z tym uruchamiamy działania zbrojne na terenie działania Freeport w celu jego zniszczenia.

10. Zwracamy się z apelem do całego naszego narodu aby nie dał się sprowokować ani zwieść słodkim ofertom rządku Zjednoczonej Republiki Indonezji, sił zbrojnych TNI/POLRI, czy wywiadu BIN (Badan Intelejejn Negara) i BAIS (Badan Intelejen Strategis). Oni tylko na to liczą abyśmy zapomnieli o naszej tożsamości, godności i wartości jako ludzi, a jesteśmy dziećmi melanezyjskiego ludu Papui Zachodniej.

11. Przez cały czas gdy TPN walczy jako partyzantka żadna organizacja na poziomie narodowym bądź międzynarodowym nie może nam nakazać zaprzestania działalności. Nasza działalność nie może zostać powstrzymana, ponieważ reprezentując suwerenność walczącą, jeśli upadniemy, naród ostatecznie straci szansę na niepodległość  [4].

Oto jest nasze oświadczenie prosto z pola bitwy! Niechaj wysłucha go z uwagą lud Papui Zachodniej i wspiera naszą pracę modlitwą. Za nią i wsparcie naszemu narodowi dziękujemy.

Tembagapura, 28 Wrzesień 2017

Koordynator akcji partyzanckiej – Komendant Sekcji Johny Bianal
Mediator Akcji – Henrik Wanmang

Przedwstęp: Relacje Bezpośrednie i Materiały Prasowe

Tłumaczenie i redakcja oświadczenia: Rafał Szymborski

 

Reklamy
Opublikowano Artykuły | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

KNPB Konsulat Indonesia dziękuje krajom popierającym samostanowienie Papui Zachodniej

KNPB Konsulat Indonesia składa wyrazy wdzięczności ośmiu krajom Pacyfiku, które poparły niepodległość Papui Zachodniej na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych.

W piątek 22 września w Manado (Sulawesi Północne) KNPB Konsulat Indonesia pod przewodnictwem Hiskia Meage zorganizował uroczyste spotkanie wypełnione modlitwami i dyskusjami poświęconymi głosowi ośmiu krajów Pacyfiku, które  odważyły się wyrazić wsparcie dla niepodległościowych aspiracji Papui Zachodniej. W modlitwach tych licznie uczestniczyła młodzież papuaska studiująca na Sulawesi. Wyrazy podziękowań i wdzięczności skierowane były do reprezentujących kraje Pacyfiku prezydentów, premierów, ministrów oraz wszystkich innych działaczy z krajów które weszły do Koalicji Pacyfiku na rzecz Papui Zachodniej (PCWP). Kraje te to: Wyspy Marshalla, Wyspy Salomona, Vanuatu, Tonga, Nauru, Tuvalu, Palau, oraz nowy członek PCWP – Kiribati.

Meage ONZ 2

„Po pierwsze to składamy ręce do Boga jako wyraz wdzięczności za to, że kwestia Papui Zachodniej została ponownie podjęta na ostatniej 72 Sesji Zgromadzenia ogólnego ONZ” – powiedział 24 września Pan Hiskia Meage w wywiadzie telefonicznym dla Tabloid Jubi.

„To jeden z przejawów progresu i owoców pracy Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP), dzięki któremu 8 krajów wyciągnęło kwestię samostanowienia Papui Zachodniej na światło dzienne. Przejawem tego samostanowienia jest postulat przeprowadzenia referendum zgodnego z normami prawa międzynarodowego, a także kwestia cały czas trwającego łamania praw człowieka „- powiedział Hiskia Meage  w wywiadzie telefonicznym przeprowadzonym 24 września.

Meage ONZ 1

„Dodatkowo podczas modlitw nie zapomniano o przejawach wsparcia i solidarności  płynących z krajów Afryki i Karaibów. Po raz pierwszy w historii samostanowienie Papui Zachodniej znalazło poparcie rządu kraju z Karaibów –  St. Vincent oraz Grenadyn.

„My już długo jesteśmy udręczeni – na ziemi naszych przodków – łamanie praw człowieka dokonuje się już od ponad 50 lat. Dlatego odważne wsparcie z Vanuatu, Wysp Salomona, Tuvalu, jak i St.Vincent oraz Grenadyn wywołuje u nas łzy wzruszenia, szczęścia i wdzięczności”- przekonuje  Hiskia.

Meage ONZ

W tym samym duchu wypowiada się Sekretarz KNPB Konsulat Indonesia Bram Asso: „Już ponad 500.000 Zachodnich Papuasów zostało zabitych w rezultacie ciągłego i haniebnego naruszania praw człowieka! Dlatego prawo do samostanowienia jest dla nas niezwykle istotne. Wdrożenie go sprawi, że taka sytuacja w Papui Zachodniej już nie powtórzy”.

Nasze jęki słyszą narody Pacyfiku! Nasi bracia z Pacyfiku strzegą naszych praw i o nie walczą, dlatego jesteśmy im wdzięczni za ich odwagę”.

Materiał Konsulatu KNPB Indonesia

Tłumaczenie: Rafał Szymborski

Opublikowano Bez kategorii | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Echa 72. Sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ: „Naród Papui Zachodniej chce być wolnym od kolonizacji”

Naród Papui Zachodniej chce być wolnym od kolonizacji,  jaka ma miejsce od lat 60-tych XX wieku aż po dzień dzisiejszy (Amahua / Wamena 21.09.2017).

Sambom barrpy 1

W dniu 21 września Ciało Koordynujące KNPB regionu Wielcy Yali (Badan Pengurus KNPB Yali Besar), członkowie Parlamentu Regionalnego (PRD-Parlemen Rakyat Daerah ) oraz innych organizacji o profilu narodowowyzwoleńczym, zamieszkali w Amahua wyrazili pełne poparcie dla dążeń Wysp Salomona i Vanuatu jako uczestników 72 Sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ w Nowym Jorku, omawiających problem samostanowienia Papui Zachodniej oraz naruszeń praw człowieka jakie ma miejsce na tej ziemi.

Po drugie dziękujemy premierom Wysp Salomona i Vanuatu! Niechaj ich Bóg błogosławi!

Następnie – kontynuując – mamy nadzieję, ze 72 Sesja Zgromadzenia Ogólnego ONZ będzie wydarzeniem brzemiennym w skutki, dla naszego ruchu oporu i procesu wyzwolenia z kolonialnego ucisku.

Sambom Barroy 2

I tak oto wszyscy bojownicy o wolność od Sorong do Merauke muszą stanowić teraz jeden zwarty kordon i zjednoczyć się mentalnie, w krótkim czasie, by szybciej osiągnąć cel do jakiego zmierzamy.

Dziękuję! Niechaj Jezus Chrystus błogosławi nas wszystkich! Niech żyje Wyzwolenie! Amen!

Przygotował:

Aktywista niepodległościowy i działacz na rzecz praw człowieka – Barroy Sambom

Tłumaczenie:

Rafał Szymborski

 

Opublikowano Wiadomości i Newsy | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Cztery apele w sprawie samostanowienia Papui Zachodniej na forum ONZ

Podczas 72. Sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ, która odbyła się między 12 a 25 wrześniem 2017 roku w Nowym Jorku przedstawiciele czterech państw publicznie upomnieli się o poszanowanie praw człowieka i prawa do samostanowienia Papui Zachodniej od lat 1960 okupowanej przez administrację i siły bezpieczeństwa Indonezji.

Premier Tuvalu, Enele Sosene Sopoaga wygłosił inspirujące przemówienie, w którym podobnie jak przed rokiem, potwierdził silne i konsekwentne poparcie swojego narodu dla narodu i mieszkańców Papui Zachodniej

Sopoaga powiedział, że mieszkańcy Papui Zachodniej powinni mieć możliwość korzystania z fundamentalnego prawa, wraz z interwencją tego odpowiedzialnego ciała, umożliwiającego im na określenie własnej przyszłości oraz aspiracji rozwojowych. Odniósł się również do dziedzictwa zachodniopapuaskiego narodu, podkreślając, że korzenie Zachodnich Papuasów to obszar Pacyfiku. Posiadają oni własną ziemię, historię i tożsamość. Premier Tuvalu wyraził też jasne przekonanie jego narodu, że ONZ musi zaangażować się w wyznaczenie przewidywalnych ścieżek rozwiązania tych problemów i kwestii samostanowienia narodu.

Zgodnie z przewidywaniami nie zabrakło głosu solidarnościowego z Vanuatu i Wysp Salomona. Vanuatu to historycznie jeden z najbardziej konsekwentnych sympatyków i sojuszników Papui Zachodniej. Podczas 72. Sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych, premier Vanuatu, Charlot Salwai powiedział między innymi: „”Apelujemy również do naszych odpowiedników na całym świecie [wszystkich rządów  i narodów], aby wspierali legalne prawo Papui Zachodniej do samostanowienia i aby wraz z Indonezją, położyły kres wszelkim formom przemocy, znajdując wspólną płaszczyznę do zainicjowania procesu, który umożliwi im wolne wyrażenie własnego głosu”.

Premier Wysp Salomona Manasseh Sogavare mówił równie zdecydowanie: „Panie Przewodniczący. Wyspy Salomona zajmują się wyżej wymienionymi kwestiami, opierając się na zasadach, które my konsekwentnie przestrzegamy. W związku z tym Wyspy Salomona potępiają konsekwentne naruszenia praw człowieka w Papui Zachodniej. Nasze Cele na Rzecz Zrównoważonego Rozwoju, zakładające, że nikt nie może pozostać poza nami są synonimem pustych obietnic, chyba, że w Organizacji Narodów Zjednoczonych, podejmiemy aktywne kroki mające na celu zajęcie się sytuacją narodu Papui Zachodniej […] Faktycznie, zostawiliśmy ich poza sobą jakieś 50 lat temu, kiedy My, Rodzina Narodów, uznaliśmy ich sytuację za bez znaczenia. Od tamtej pory, narodowi Papui Zachodniej nigdy nie pozwolono na właściwy akt samostanowienia gwarantowany przez niezbywalne prawo do samostanowienia wyrażone w umowach dotyczących praw człowieka ONZ. Tylko międzynarodowe działania indywidualnych krajów pod przewodnictwem zorganizowanych ciał w systemie międzynarodowym, w tym zwłaszcza przez Zgromadzenie Ogólne ONZ – mogą utorować drogę do uznania praw narodu, którego prawo do samostanowienia zostało odrzucone przed blisko pięćdziesięcioma laty. Wobec tego zaniechania, My, jako Rodzina Narodów staniemy się współodpowiedzialnymi w uwiecznianiu cierpienia i będziemy ślepymi na niesprawiedliwość, tracąc jeszcze inną złotą szansę, na pozostanie wiernymi temu co głosimy: nie pozostawiać nikogo poza sobą”.

W piątek 22 września, wicepremier St. Vincent i Grenadyn, Louis Straker, podczas swojego przemówienia poczynił niezwykłą i ważną uwagę dotyczącą Papui Zachodniej oraz jej walki o wolność: „Niewygodna prawa jest taka, że proces dekolonizacji pozostaje niekompletny. Mamy wielką sympatię dla prawdziwych aspiracji narodu Papui Zachodniej do wolności i niepodległości, za pośrednictwem prawomocnych środków politycznych do rządzenia sobą i kierowanie swoim własnym losem”. Tym samym St. Vincent i Grenadyny stały się pierwszym karaibskim państwem, które upomniało się tak wyraźnie o mieszkańców Papui Zachodniej na forum ONZ. W podziękowaniu za ten akt jedna z organizacji rzeczniczych Zachodnich Papuasów za granicą – Free West Papua Campaign napisała: „Mieszkańcy Papui Zachodniej są niezwykle wdzięczni za te przełomowe poparcie ze strony pierwszego państwa Karaibów na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ, wysyłając zarazem swoje słowa wsparcia do wszystkich krajów Karaibów, które doświadczyły zniszczeń podczas ostatnich cyklonów”.

Indonezyjski rząd na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ skomentował wystąpienia 4. krajów podczas 72. Sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ, w których potępiły one nielegalną okupację i ludobójstwo w Papui Zachodniej poprzez stwierdzenie, że „w ciągu ostatnich 3 lat zbudowano 4325 kilometrów dróg”.
Indonezyjska przedstawicielka Ainan Nuran w imieniu rządu z Dżakarty oskarżyła również Tuvalu, Vanuatu, Wyspy Salomona orz St. Vincent i Grenadyny o „odmowę zrozumienia” i powiedziała, że „zbyt wiele razy padało fałszywe oskarżenie i oszustwo wygłaszane przez indywidualne osoby motywowane ekonomicznie przez separatystyczny program Papui oraz jej zwolenników”.

Wbrew temu stanowisku petycja zakazana przez indonezyjski rząd, reprezentująca, według organizacji niepodległościowych z Zachodniej Nowej Gwinei – głos 1,8 miliona Zachodnich Papuasów, ponad 70% rdzennej ludności – została przedstawiona na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych, z jasnym postulatem przeprowadzenia referendum niepodległościowego. Uchodźca i działacz niepodległościowy z Papui Zachodniej, Benny Wenda, będący zarazem rzecznikiem Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP) oraz przewodniczącym Free West Papua Campaign, przedstawił petycję Komisji ds. Dekolonizacji ONZ, ciału, które monitoruje postępy byłych kolonii, zwanych samorządnymi terytoriami, w kierunku niezależności. Podczas przemówienia w Nowym Jorku Benny Wenda powiedział: „Dziś oddajemy kości narodu Papui Zachodniej Organizacji Narodów Zjednoczonych i Światu. Przez dziesięciolecia cierpień, dekady ludobójstwa, dziesięciolecia okupacji, otwieramy dziś głos narodu Papui Zachodniej, którzy żyje w tej petycji. Odrzucamy oszukańczy Akt Bez Wyboru indonezyjskiego rządu (odniesienie do Aktu Wolnego Wyboru z 1969 roku), który stanowił naruszenie zasad prawa międzynarodowego”.

Komitet Organizacji Narodów Zjednoczonych i de facto samo ONZ, odmówiło przyjęcia petycji niepodległościowej ws. Papui Zachodniej, a jej przewodniczący dodał, że nie zrobi nic przeciwko Indonezji. Komitet ds. Dekolonizacji działający przy ONZ, stwierdził, że zajmuje się tylko 17 obszarami identyfikowanymi jako terytoria nie samorządne.

Tym samym Komitet ds. Dekolonizacji ONZ (zwany dalej C24) nie zaakceptował petycji wzywającej do rozpoczęcia procesu niepodległościowego, uzasadniając, że ta kwestia znajduje się poza jego mandatem. Sygnatariusze petycji zwrócili się do ONZ z prośbą o wyznaczenie Specjalnego Wysłannika ds. zbadania przypadków łamania praw człowieka, a także zaapelowali o włączenie Zachodniej Nowej Gwinei do porządku obrad Komitetu ds. Dekolonizacji, wraz z zagwarantowaniem jej prawa do samostanowienia, które powinno zostać zapewnione poprzez głosowanie pod międzynarodowym nadzorem.

Przewodniczący Komitetu ds. Dekolonizacji (C24), Rafael Ramirez podkreślając, że jego komitet zajmuje się tylko terytoriami wpisanymi na listę „Non-Self-Governing Territories” powiedział także, że „Jedną z zasad naszego ruchu jest obrona suwerenności i pełnej integralności terytoriów naszych członków. Jako C24 nie zamierzamy robić niczego, co będzie skierowane przeciwko Indonezji”. W późniejszym oświadczeniu przewodniczący wyraził także swoje osobiste poglądy, w których podkreślił, że uważa Papuę Zachodnią za integralną część Indonezji. Ramirez, przedstawiciel Wenezueli w ONZ odnosząc się do całej sytuacji stwierdził także, że jego biuro jest „manipulowane” dla celów politycznych. Wiceprzewodniczącym tej samej komisji jest przedstawiciel Indonezji w ONZ, Dian Triansyah Djani.

Wobec oskarżeń o „oszustwo” jakie padło na forum ONZ ze strony indonezyjskiej delegacji, Benny Wenda wydał oświadczenie dotyczące Narodowej Petycji Papui Zachodniej.

„Narodowa Petycja Zachodnich Papuasów nie jest oszustwem, jest głosem mojego narodu – została podpisana przez większość Zachodnich Papuasów. Prawdziwym oszustwem jest usprawiedliwienie Indonezji dotyczące okupacji przez nią Papui Zachodniej. W tym tygodniu [ostatni tydzień września] przekazałem petycję podpisaną przez większość Zachodnich Papuasów do Organizacji Narodów Zjednoczonych, wzywającą ONZ do podjęcia działań w sprawie łamania praw człowieka w Papui Zachodniej, a także wypełnienia jej zobowiązań z 1962 roku w sprawie zapewnienia jej prawa do samostanowienia. Ta petycja jest czymś więcej niż tylko papierem. Te podpisy to kości i krew moich ludzi, którzy zostali zabici i cierpieli i którzy nadal cierpią i umierają pod okupacją indonezyjską. Ta petycja była łzami w oczach i nadzieją w moim sercu, oddającą ducha mojego narodu, narodu, który cierpiał i umierał przez ponad 50 lat, w zapomnianym ludobójstwie, aby świat mógł ich wreszcie usłyszeć. Osobiście przekazałem 1,8 milionów podpisów mojego ludu starszemu przedstawicielowi ONZ, w obecności mojego przyjaciela Rexa Rumakieka, lidera Zjednoczonego Ruchu Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP), a także prawnika doradzającemu temu ruchowi. Miałem także przekazać to Sekretariatowi Komitetu ds. Dekolonizacji ONZ oraz Specjalnemu Politycznemu Komitetowi ds. Dekolonizacji (Czwarty Komitet) Zgromadzenia Ogólnego ONZ, z prośbą o przegląd sytuacji Papui Zachodniej przez ONZ. Sugestie indonezyjskich urzędników, że petycja jest oszustwem lub, że nie była dostarczona do ONZ są bezpodstawne i stanowią dalszą część rozpowszechniania dezinformacji mającej na celu odebranie narodowi Papui Zachodniej jego niezbywalnych praw. (…) Narodowa Petycja Papui Zachodniej jest bezprecedensowym, demokratycznym aktem demonstrującym wolę samostanowienia mojego narodu. Została podpisana przez 1,804,421 ludzi: w tym przez 1,708,167 rdzennych mieszkańców Papui Zachodniej, a także przez 96,254 indonezyjskich osadników. Według, najnowszych niezależnych badań, liczba autochtonicznych sygnatariuszy stanowi około 70,88% tubylczej populacji Papui Zachodniej. To pokazuje światu, co by się wydarzyło w 1969 roku, jeśli posiadalibyśmy wolne i sprawiedliwe prawo głosu, obiecane nam przez Organizację Narodów Zjednoczonych”.

Kompilacja: Damian Żuchowski

Źródła: Youtube.com Freewestpapua.org Ulmwp.org Scmp.com TheGuardian.com

Artykuł ukazał się na: Wolnemedia.net oraz Free West Papua Campaign Poland

Opublikowano Artykuły | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Free West Papua Campaign POLAND złożyło listy intencyjne w biurach poselskich i europoselskich RP

W okresie poprzedzającym 55. rocznicę podpisania Porozumienia z Nowego Jorku i zaplanowane na 29 sierpnia 2017 roku, dostarczenie Globalnej Petycji dla Papui Zachodniej na ręce Sekretarza Generalnego ONZ, zespół Free West Papua Campaign Poland złożył pierwsze oficjalne wizyty w warszawskich biurach polskich posłów i europosłów. Celem wizyt było poinformowanie o założeniach i celach tegorocznej akcji Zachodnich Papuasów na Jeziorze Genewskim, jak i dostarczenie podstawowych wiadomości na temat wciąż w Polsce mało znanych: położeniu, historii, statusie i obecnej sytuacji w Papui Zachodniej.

DCIM100MEDIA

Free West Papua Campaign jest organizacją apolityczną, współpracującą ze wszystkimi organizacjami, partiami, a także posłankami- oraz posłami-mandatariuszami, bez względu na ich afiliacje i poglądy polityczne, na drodze konkretnego celu: dostarczenia Zachodnim Papuasom, odebranych im w latach 1960. narzędzi, służących samookreśleniu ich losu – poprzez referendum niepodległościowe przeprowadzone pod międzynarodowym nadzorem – jak również, przywróceniu historycznej sprawiedliwości w tym regionie, między innymi poprzez zbadanie naruszeń prawa człowieka i zbrodni przeciwko ludzkości popełnionych w Papui Zachodniej od czasu włączenia jej w struktury państwa indonezyjskiego, aż po czas teraźniejszy.

DCIM100MEDIA

Free West Papua Campaign wraz z pierwszymi entuzjastycznie nastawionymi brytyjskimi parlamentarzystami w 2008 roku zainaugurowało Międzynarodowych Parlamentarzystów dla Papui Zachodniej [The International Parliamentarians for West Papua – IPWP]. IPWP to ponadpartyjna grupa polityków z całego świata, wspierająca samostanowienie narodu Papui Zachodniej; jest to lista solidarności z Papuą Zachodnią, na której swoje podpisy złożyło 105 parlamentarzystów z blisko 20 krajów – są to posłowie i przedstawiciele reprezentujący zarówno ugrupowania konserwatywne i prawicowe, jak i liberalne oraz lewicowe. Na liście IPWP widnieją już nazwiska posłów brytyjskich, holenderskich, francuskich i czeskich. Zachodni Papuasi z Zachodniej Nowej Gwinei, wciąż wyczekują na pierwsze wyraźne gesty poparcia ze strony posłów, europosłów, senatorów i prezydentów miast z Polski.

DCIM100MEDIA

Zadaniem Free West Papua Campaign Poland – polskiej reprezentacji organizacji – obok działań edukacyjnych, informacyjnych, aktywistycznych i solidarnościowych adresowanych do ogółu społeczeństwa polskiego, jest pomoc i instruktaż skierowana do mandatariuszy obywateli Rzeczpospolitej Polski – a więc m.in. posłów i posłanek – w poznaniu i zrozumieniu problemu Papui Zachodniej,  jako trwającego od dziesięcioleci poważnego deliktu prawa międzynarodowego, rzutującego na prawo oraz dobre praktyki w tym zakresie, nie tylko w regionie Azji i Pacyfiku, ale także w wymiarze europejskim i globalnym.

DCIM100MEDIA

Realizując te założenie, przedstawiciele FWPC Poland, Rafał Szymborski i Damian Żuchowski, we wspomnianym okresie, złożyli pierwsze wizyty kontaktowe służące naświetleniu kwestii, zarówno zajęcia Papui Zachodniej przez Indonezję w latach 1960. jak i przywołaniu pamięci ponad 100 tysięcy zachodniopapuaskich ofiar indonezyjskiej okupacji zachodniej części Nowej Gwinei. Nawiązując do Globalnej Petycji dla Papui Zachodniej we wręczonych podczas tych wizyt listach intencyjnych, FWPC Poland zaproponowało polskim parlamentarzystom wykonanie gestu solidarnościowego poprzez podjęcie, któregoś z proponowanych działań w trójstopniowej skali zaangażowania: 1) Podpisanie Globalnej Petycji dla Papui Zachodniej i wykonanie własnego zdjęcia solidarnościowego z napisem #BackTheSwim; 2) Wyrażenie publicznego zaniepokojenia sytuacją w Papui Zachodniej, w tym naruszeniem praw człowieka ze strony indonezyjskich sił bezpieczeństwa; 3) Oficjalne dołączenie do listy Międzynarodowych Parlamentarzystów dla Papui Zachodniej.

DCIM100MEDIA

DCIM100MEDIA

Wizyty w biurach poselskich były częścią kumulacji działań solidarnościowych ze strony Free West Papua Campaign na przełomie lipca i sierpnia 2017 roku, dlatego wizyty w biurach poselskich i europoselskich zbiegły się z niekorzystnym terminem, letniej przerwy w obradach Sejmu i Senatu RP, a co za tym idzie wakacyjną nieobecnością posłów, także w samej Warszawie. Wobec tego przedstawiciele FWPC Poland, złożywszy na ich ręce listy intencyjne adresowane do posłów, przeprowadzili krótkie rozmowy z obecnymi w biurach asystentami i asystentkami posłów; w miejscach zaś gdzie biura poselskie były zamknięte, skorzystali z innych form przekazania listu. W trakcie tych działań delegacja FWPC Poland podjęła próby odwiedzenia 17 biur poselskich reprezentatywnych łącznie dla 22 posłów i europosłów, posłanek i europosłanek RP. Wcześniej z miesięcznym wyprzedzeniem FWPC Poland wysłało za pośrednictwem poczty elektronicznej dłuższe wersje tych samych listów intencyjnych do biur około 40 posłów i posłanek RP z całego kraju, ze szczególnym uwzględnieniem odwiedzonych później biur poselskich w Warszawie.

DCIM100MEDIA

W doręczonych do biur poselskich listach intencyjnych napisano między innymi:

„Papua Zachodnia jest liczącą sobie ponad 420 tys. km2, zachodnią częścią Nowej Gwinei, drugiej co do wielkości wyspy ziemskiego globu. Podobnie jak niepodległa od 1975 roku Papua Nowa Gwinea (wschodnia część wyspy), Papua Zachodnia zgodnie z zamierzeniem zarządzającej tym terytorium administracji holenderskiej i złożonej z rodzimych przedstawicieli regionu, Rady Nowej Gwinei, miała stać się niepodległym krajem po 1961 roku. Jednakże w rezultacie Porozumienia z Nowego Jorku (1962), międzynarodowych nacisków, wojskowej inwazji Indonezji i usankcjonowanego później przez ONZ, a sfingowanego przez rząd Indonezji, Aktu Wolnego Wyboru (1969) została pozbawiona tego prawa. Przez kolejne dziesięciolecia z rąk indonezyjskich sił bezpieczeństwa zginęło co najmniej 120 tysięcy rdzennych mieszkańców Papui Zachodniej, administracja indonezyjska do czasów nam współczesnych represjonuje, także wbrew swym zobowiązaniom międzynarodowym, członków zachodniopapuaskiego ruchu niepodległościowego: łamania praw człowieka, masowe zatrzymania i tortury są procederem powtarzalnym i trwającym do dziś”.

„Mając na uwadze wszystkie powyżej przedstawione fakty, jako lokalni reprezentanci Free West Papua Campaign na Polskę, czyli Kampanii na Rzecz Niepodległości Papui Zachodniej– będącej częścią Free West Papua Campaign (FWPC) z biurami w Oxfordzie, Hadze, Perth i Port Moresby – uznanej za organizację rzeczniczą poszukującą dyplomatycznego poparcia za granicą, przez Narodowy Parlament Papui Zachodniej (PNWP), jedno trzech wielkich stowarzyszeń, które w 2014 roku utworzyły Zjednoczony Ruch Wyzwolenia Papui Zachodniej (ULMWP) honorowany przez międzyrządową organizację państw Melanezji (Melanesian Spearhead Group) apelujemy do Pana jako Posła Rzeczpospolitej Polskiej o zainteresowanie się losem Papui Zachodniej – krwawiącą raną prawa międzynarodowego i przyjęcie, którejś z zaproponowanej form aktywności na jej rzecz:

– wyrażenie poparcia dla Globalnej Petycji dla Papui Zachodniej poprzez jej podpisanie, słowne lub pisemne oświadczenie z wyrazami poparcia dla niej lub – co szczególnie polecamy w okresie sierpnia i września br. – poprzez wykonanie własnego  solidarnościowego zdjęcia z napisem #BacktheSwim lub #LetWestPapuaVote;

-wyrażenie słownego lub pisemnego zaniepokojenia stanem praw człowieka w znajdującej się pod administracją indonezyjską Papui Zachodniej;

– dołączenie do Międzynarodowych Parlamentarzystów Papui Zachodniej (IPWP). Międzynarodowi Parlamentarzyści dla Papui Zachodniej [The International Parliamentarians for West Papua (IPWP)] to ponadpartyjna grupa polityków z całego świata, wspierająca samostanowienie narodu Papui Zachodniej, na której swoje podpisy złożyło 105 parlamentarzystów z blisko 20 krajów. https://www.ipwp.org/parliamentarians/

Jeżeli po zapoznaniu się z historycznymi nadużyciami wobec Papui Zachodniej przekonałby się Pan do dołączenia do IPWP, być może jako pierwszy polski parlamentarzysta w historii, oferujemy z naszej strony wszelki instruktaż i rady w tym zakresie. Gdyby w przyszłości natomiast Pańskie dalsze zaangażowanie zainspirowałoby Pana np. do współuczestniczenia w inauguracji Polskiej Parlamentarnej Grupy poparcia dla Papui Zachodniej, nie wykluczamy, że temu wydarzeniu mogłaby towarzyszyć dyplomatyczna wizyta członków ULMWP w Warszawie, także w polskim Sejmie, którzy automatycznie, staliby się zarazem Pańskimi gośćmi.  Już w obecnej dobie Zachodni Papuasi będą Panu dozgonnie wdzięczni za podjęcie najmniejszego aktu solidarności lub wysłanie najmniejszego sygnału dostrzeżenia ich obecnej sytuacji. 15 lipca 2017 roku, Buchtar Tabuni – przewodniczący Parlamentu Narodowego Papui Zachodniej (PNWP) i były więzień polityczny, wysłał wyprzedzające wyrazy wdzięczności: „W imieniu ludu Papui Zachodniej ze wszystkich zakątków Zachodniej Nowej Gwinei przynoszę z głębi serca podziękowanie dla wszystkich przedstawicieli Rządu Polskiego, Parlamentarzystów Polskich jak i Narodu Polskiego, którzy poparli kampanię mająca za cel wsparcie niepodległości Papui Zachodniej. Niechaj solidarność Was wszystkich stanie się częścią historii naszej walki i niechaj będzie w niej upamiętniona na wieki!

Opracowanie: Damian Żuchowski

Opublikowano Artykuły | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Free West Papua Campaign Poland przed Ośrodkiem Informacji ONZ w Warszawie

W przededniu dostarczenia Globalnej Petycji dla Papui Zachodniej na ręce Sekretarza Generalnego ONZ, Antonio Guterresa w ramach akcji #BackTheSwim a także tuż przed 55. rocznicą podpisania Porozumienia w Nowym Jorku (15 sierpień 1962 roku) członkowie polskiego oddziału Free West Papua Campaign Poland pojawili się przed siedzibą Ośrodka Informacji ONZ w Warszawie (UNIC Warsaw), aby wręczyć list intencyjny, w którym poinformowali o przebiegu i założeniach Globalnej Petycji dla Papui Zachodniej, która 29 sierpnia 2017 roku zostanie przekazana na ręce Sekretarza Generalnego ONZ, Antonio Guterresa.

W treści listu intencyjnego wręczonego tego dnia na ręce Marioli Ratschki, pełniącej funkcję Specjalisty ds. Informacji Publicznej w UNIC Warsaw czytamy: „W związku z Globalną Petycją dla Papui Zachodniej, która zostanie dostarczona do siedziby ONZ w Genewie na przełomie lipca i sierpnia 2017 roku polska grupa Free West Papua Campaign Poland, afiliowana przy Free West Papua Campaign, organizatora petycji, wzięła udział w szeregu działań – również informacyjnych – wspierających tę misję. Jako przedstawiciele Free West Papua Campaign Poland złożyliśmy w tym okresie wizytę w biurze Ośrodka Informacji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Warszawie (UNIC Warsaw) starając się udzielić Państwu bezpośrednich informacji na temat treści petycji, a także zaprezentować szerszą perspektywę problemu, która skłoniła Zachodnich Papuasów do poszukiwania interwencji Organizacji Narodów Zjednoczonych”.

Podczas krótkiego spotkania przed siedzibą UNIC Warsaw przy ul. Pięknej w Warszawie, członkowie Free West Papua Campaign Poland, Rafał Szymborski i Damian Żuchowski, w krótkich oświadczeniach wygłoszonych w językach bahasa indonesia i polskim zwrócili uwagę na bezpośredni związek Organizacji Narodów Zjednoczonych z dwoma aktami prawnymi – Porozumieniem z Nowego Jorku i Aktem Wolnego Wyboru (PEPERA) – które przesądziły o obecnym statusie Papui Zachodniej.

Podobnie jak niepodległa od 1975 roku Papua Nowa Gwinea (wschodnia część Nowej Gwinei), Papua Zachodnia (jej zachodnia część) zgodnie z zamierzeniem zarządzającej tym terytorium administracji holenderskiej i złożonej z rodzimych przedstawicieli regionu, Rady Nowej Gwinei, miała stać się niepodległym krajem po 1961 roku; z dużą dozą przewidywalności około 1970 roku. Jednakże w rezultacie Porozumienia z Nowego Jorku (1962) z którego Zachodni Papuasi zostali wyłączeni kontrola nad Papuą Zachodnią została przekazana Indonezji. Porozumienie z Nowego Jorku było prawnym rezultatem nacisków wywartych przez rząd Indonezji i wspierającą go administrację Stanów Zjednoczonych, na stronę holenderską, która ustąpiła ze swoich dekolonizacyjnych prerogatyw, wobec imperialnych żądań Dżakarty i geopolitycznych wizji administracji Johna Kennedy’ego. Kontrolę nad Papuą Zachodnią, wbrew zdaniu rdzennych mieszkańców Nowej Gwinei, przekazano Indonezji.

Odbyło się to za pośrednictwem Tymczasowej Władzy Wykonawczej ONZ (UNTEA), która przez kilka miesięcy, do 1 maja 1963 roku sprawowała administrację nad Papuą Zachodnią – było to po raz pierwszy w historii gdy misji ONZ nadano władzę wykonawczą nad jakimś terytorium. Szef UNTEA, Djalal Abdoh i towarzyszący mu oddział 1500 pakistańskich żołnierzy pod flagą ONZ, nie pełnił funkcji rozjemczej,  po prostu przygotowywał Zachodnich Papuasów do tymczasowego scedowania ich terytorium na rzecz strony indonezyjskiej. Co znamienne, już podczas tego kilkumiesięcznego okresu przejściowego UNTEA, współuczestniczyła w prawnym ograniczaniu praw Zachodnich Papuasów do wolnego demonstrowania swoich poglądów i przekonań.

Organizacja Narodów Zjednoczonych była również zaangażowana w zorganizowany sześć lat później w Papui Zachodniej, Akt Wolnego Wyboru (PEPERA). PEPERA to zawarte w treści Porozumienia z Nowego Jorku zobowiązanie nałożone na stronę indonezyjską, zmuszające ją po okresie kontrolnym nad Zachodnią Nową Gwineą, do przeprowadzenia plebiscytu, w którym Zachodni Papuasi sami mieli zadecydować, czy pragną utworzenia niepodległego państwa zachodniopapuaskiego, czy wolą zostać trwale włączeni w skład państwa indonezyjskiego. Akt ten odbył się przy złamaniu międzynarodowych standardów w tym zakresie. Indonezyjski rząd generała Suharto odrzucił zasadę „jeden człowiek – jeden głos” pozbawiając blisko milion Zachodnich Papuasów prawa głosu, w zamian wybierając 1025 elektorów, którzy wcześniej zastraszeni lub odpowiednio poinstruowani zagłosowali zgodnie z imperialnym dogmatem nacjonalistów indonezyjskich – czyli za aneksją Papui Zachodniej. Przebieg tego procesu obserwował Ortiz Sanz, specjalny wysłannik ONZ do Papui Zachodniej, który stanął na czele sformowanego specjalnie na tę okazję, oenzetowskiego personelu złożonego z zaledwie 25 osób. Choć podobnie, tak jak inni zagraniczni dyplomaci, przyznawał on, że zdecydowana większość Zachodnich Papuasów chciała niezależności, oficjalnie nie zgłosił  poważniejszych zastrzeżeń, co do przebiegu PEPERA, otwierając drogę do przypieczętowania tej procedury przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Ortiz Sanz postąpił tak, chociaż był świadomy, że w okresie poprzedzającym Akt Wolnego Wyboru indonezyjskie wojsko prowadziło ciężką kampanię militarną i policyjną wobec zachodniopapuaskich niepodległościowców i zwolenników wolności słowa.

Tak więc ostatecznie w wyniku międzynarodowych nacisków, wojskowej inwazji Indonezji i usankcjonowanego później przez ONZ, a sfingowanego przez rząd Indonezji, Aktu Wolnego Wyboru (1969), Papua Zachodnia została pozbawiona prawa do samostanowienia. Przez kolejne dziesięciolecia z rąk indonezyjskich sił bezpieczeństwa zginęło co najmniej 120 tysięcy rdzennych mieszkańców Papui Zachodniej.  Administracja indonezyjska do czasów nam współczesnych, także wbrew swym zobowiązaniom międzynarodowym (Międzynarodowy Pakiet Praw Prawnych i Obywatelskich), represjonuje członków zachodniopapuaskiego ruchu niepodległościowego: łamanie praw człowieka, masowe zatrzymania i tortury są procederem trwającym do dziś i powtarzalnym.

Globalna Petycja dla Papui Zachodniej, która 29 sierpnia 2017 roku zostanie przekazana na ręce Sekretarza Generalnego ONZ jest więc swoistym zaproszeniem do przeglądu statusu Papui Zachodniej w programie ONZ ds. dekolonizacji, a także okazją do zmazania historycznych win, zaniechań i nadużyć przez samą Organizację Narodów Zjednoczonych.

Opracowanie: Damian Żuchowski

Opublikowano Artykuły | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Czwarta edycja Punk Fest Papua Merdeka w Niecieplinie (29.07.2017)

29 lipca 2017 roku odbyła się czwarta edycja festiwalu punk-rockowego „Punk Fest Papua Merdeka”. Festiwal organizowany tradycyjnie w środku lata w Niecieplinie to już stała w polskim kalendarzu koncertów punk-rockowych oraz w szerszym krajobrazie kontrkulturowym naszego kraju. Tym, co wyróżnia pośród nich imprezę organizowaną w niewielkiej wsi pod Garwolinem to leżąca u jego podwalin idea solidarności z mieszkańcami Papui Zachodniej oraz nagłośnienia przypadków łamania praw człowieka w tym regionie przez administrację i siły bezpieczeństwa Indonezji, która jak podkreślają osoby zgromadzone wokół koncertu, zważywszy na złamanie międzynarodowych standardów ds. dekolonizacji, okupuje Papuę Zachodnią.

Wydarzenie zainicjowane zostało przez członków lokalnej punk/rockowej kapeli Bunt oraz Rafała Szymborskiego, koordynatora Free West Papua Campaign Poland – polskiej gałęzi organizacji, której oficjalna inauguracja nastąpiła w trakcie drugiej edycji festiwalu „Papua Merdeka”. Wymieniając osoby związane z koncertem trudno byłoby pominąć jego gospodarza, Marka Saganka.

Ostatnia sobota lipca przywitała uczestników festiwalu ciepłą i słoneczną pogodą, towarzyszący wieczornym i nocnym akordom wydarzenia chłód skutecznie rozpraszało natomiast duże ognisko przygotowane przez jego organizatorów. Ci ostatni, dbając o różnorodność repertuaru, jak co roku zaprosili kapele reprezentujące różne nurty muzyki punkowej, w tym Punk Rock, Hardcore Punk, SKA czy Street Punk.

W trakcie otwarcia festiwalu członkowie Free West Papua Campaign Poland wygłosili krótkie przemówienia w trakcie, których opowiedzieli o złożach Grasberg eksploatowanych przez Freeport McMoran – głównym gospodarczym powodzie kolonizacji Papui Zachodniej przez Indonezję; wygłosili anegdotę dotyczącą gwiazdy umiejscowionej we fladze Papui Zachodniej i przede wszystkim poinformowali o najważniejszej tegorocznej międzynarodowej akcji, którą będzie dostarczenie Globalnej Petycji dla Papui Zachodniej na ręce Antonio Guterresa Sekretarza Generalnego ONZ w Genewie. Na scenie pojawili się również gospodarze i organizatorzy festiwalu, bez których zaangażowania i poświęcenia tak silny przekaz solidarnościowy z Papuą Zachodnią, jakim jest cykliczny festiwal w Niecieplinie, nie mógłby popłynąć. Na koniec odczytano przesłanie dla uczestników festiwalu od reprezentantów narodu Papui Zachodniej: Orideka Apa (Free West Papua Campaign Nederland / Mambesak) oraz Buchtara Tabuniego (Parlament Narodowy Papui Zachodniej – PNWP).

Po oficjalnych przemowach, festiwal swoim występem otworzył  zespół Bunt, bez którego talentu, otwartości, kunsztu organizacyjnego, determinacji i wrażliwości na los mieszkańców Melanezji, tak silny głos na rzecz Papui Zachodniej w Polsce nie mógłby wybrzmieć..

Zaraz po nim na scenie pojawił się litewski zespół Madżestix, który w szerokim składzie przyjechał na wydarzenie prosto z Wilna. Grono zagranicznych kapel, obecnych tego dnia na niecieplińskiej scenie wraz z Litwinami współtworzył „Cios” – ukraiński band z Chmielnickiego. Obok nich około garwolińska publiczność cieszyła się występami „Dzień po Dniu” z Lublina, Ansy z Ciechanowa, Orhodoxu z Dębicy oraz wyróżniającej się relatywnie najdłuższym stażem na scenie Prokuratury z Mikołowa. Wbrew wcześniejszym zapowiedziom nie usłyszeliśmy zespołu Skadyktator. Warszawska grupa zrezygnowała z udziału w feście po kontuzji odniesionej przez jej perkusistę.

Koncert, rozpoczął się z pewnym opóźnieniem, ciesząc się stosunkowo dużą frekwencją. Liczbę ponad 150 uczestników uznać należy za wysoką, jak podkreślają jego organizatorzy była ona niższa tylko od  tej zgromadzonej podczas drugiej edycji festiwalu z 2015 roku. Podobnie jak zespoły występujące na scenie, tak i zgromadzona publika nie pochodziła wyłącznie z powiatu garwolińskiego. Białystok, Lublin, Rzeszów, Tarnobrzeg czy nawet czeskie Brno, to tylko niektóre miejscowości, skąd przyjechali uczestnicy  by cieszyć się muzyką w pobliżu wijącej się na tym odcinku rzeki Wilgi. Koncertowi towarzyszyło, jak zwykle doskonałe zaplecze; każdy z uczestników otrzymał możliwość rozbicia namiotu i pozostania do następnego dnia. W trakcie koncertu otwarty był także punkt z wegetariańską żywnością, której obsada to wolontariusze pomagający za pośrednictwem garnka i kuchennego noża potrzebującym zwierzętom. Czwarta edycja festiwalu Papua Merdeka potwierdziła, że jest to inicjatywa wciąż młoda, rozwijająca się i posiadająca szerokie perspektywy rozwoju. W tym roku przewodni nurt festiwalu jakim są ciężkie brzmienia gitar uzupełniały inicjatywy towarzyszące: pokaz puszczania baniek przez Rafała Matykę, a także mały recital tradycyjnej muzyki skrzypcowej z najbliższego regionu, zaprezentowany przy ognisku przez Kubę Olszewskiego.

Festiwal „Punk Fest Papua Merdeka” pomimo, że organizowany jest na mazowieckiej prowincji, posiada nie tylko w pełni zagraniczną obsadę, ale i międzynarodowy rozgłos. Cykliczny festiwal w Polsce, znany jest doskonale środowisku Zachodnich Papuasów mieszkających w Europie, a także organizatorom podobnych inicjatyw solidarnościowych w Holandii, Wielkiej Brytanii i Australii. Jego przesłanie dociera także do Nowej Gwinei. Warto pamiętać, że ponadto tylko w październiku 2016 roku, członkowie zespołu Bunt wzięli udział w holenderskiej odsłonie pierwszego globalnego koncertu „Rockin for West Papua”.

Podczas czwartej edycji festiwalu „Punk Fest Papua Merdeka” zwrócono szczególnie uwagę na największą międzynarodową inicjatywę Zachodnich Papuasów w 2017 roku – Swim for West Papua. 24 stycznia 2017 roku w Pałacu Westminsterskim odbyła się inauguracja petycji adresowanej do Sekretarza Generalnego ONZ w sprawie referendum niepodległościowego pod międzynarodowym nadzorem dla Papui Zachodniej, a także wysłania do Papui Zachodniej Specjalnego Wysłannika ONZ, którego zadaniem byłoby zbadanie zarzutów związanych z łamaniem prawa człowieka w tym regionie. Petycja znajduje się pod tym adresem: bit.ly/swimforwestpapua

DCIM100MEDIA

Uczestnicy koncertu tłumnie składali swoje sygnatury pod ręcznie podpisywaną formą dokładniej tej samej petycji, świadomi, że za dokładnie miesiąc zostaną one przekazane na ręce Sekretarza Generalnego ONZ w gronie ponad 150 tysięcy innych podpisów z całego świata.

W festiwalu wziął udział podróżnik i autor bloga „Od Tarnobrzegu po Bangladesz”, Bartłomiej Kobyliński, który w relacji z koncertu napisał: „Jestem przekonany, że festiwal odniósł sukces. Zdecydowanie wspieram takie formy działań, gdzie robienie czegoś dobrego i pożytecznego, jak zbieranie środków przeznaczonych na wsparcie Papui Zachodniej, połączone jest z dobrą zabawą. Pomysłodawcom i organizatorom należą się nie tylko podziękowania, ale i oklaski. Po raz kolejny pokazali, że wspieranie innych to nie tylko Bono, koncerty Live Aid, Greenpeace i Amnesty. Jeśli naprawdę się tego chce, wystarczy trochę pomysłowości, zaangażowania i wiary, a się udaje. I nie trzeba mieszkać w Warszawie, Wrocławiu, czy Gdańsku”.

Pozytywne wrażenia czwarta edycja festiwalu „Papua Merdeka” wywarła także wśród kapel-uczestników tegorocznej edycji festiwalu. „W imieniu ANSA dziękujemy serdecznie za zaproszenie i naprawdę miłą gościnę, miło było dla Was zagrać… Papua Merdeka ma naprawdę potencjał i myślę, że z roku na rok ten fest będzie się rozrastał. Pozdrowienia dla kapel z którymi mieliśmy okazję zagrać, dla mnie odkryciem wieczoru było Dzień Po Dniu, naprawdę świetny set i dobre granie” – napisał później Łukasz Mrówa, członek zespołu z Ciechanowa. Równie entuzjastyczny ton zawarła „Prokuratura” w swoim po koncertowym przesłaniu: „Dziękujemy za kapitalne przyjęcie 🙂 cały festiwal zorganizowany świetnie – szkoda, że nie mogliśmy zostać do końca, ale niestety robota nie pozwoliła 😦 do zobaczenia znowu”!

KOŃCOWE OŚWIADCZENIE ORGANIZATORÓW KONCERTU

Festiwal „Papua Merdeka Fest vol 4” udał się znakomicie! Dopisała pogoda, ale podziękowania należą się przede wszystkim artystom, którzy mają odwagę i inicjatywę by co roku angażować się sprawę łamania praw człowieka w Papui Zachodniej i wesprzeć walkę Papuasów o wolność twórczością artystyczną, po drugie lokalnej społeczności, która przyczyniła się do stworzenia przyjaznej atmosfery poprzez swą otwartość na ideę oraz ludzi, którzy przybywają z całej Polski jak i zagranicy na to niezwykłe wydarzenie! No i po trzecie Podziękowania się należą uczestnikom festiwalu, którzy swą odpowiedzialną postawą, samodyscypliną i dojrzałością sprawili, że bawiliśmy się w pokojowej ,bezkonfliktowej atmosferze! Te oto podziękowania składa zespół „Bunt” oraz FWPC Poland !!!
Salam Hormat! Perjuangan jalan terus! Lawan!

ŹRÓDŁA: Free West Papua Campaign Poland, Pawelet.pl, Punk Fest Papua Merdeka, Lokalna Prasa w Garwolinie, Od Tarnobrzegu po Bangladesz

Relacje z występów pozostałych zespołów zostaną dołączone do tego artykułu, jak tylko będą dostępne w sieci..

Opublikowano Artykuły | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 1 komentarz