O stronie

Witaj! Strona na, której się znajdujesz jest najprawdopodobniej pierwszą witryną solidarnościową w Polsce poruszającą wciąż mało znany i wyciszony temat łamania praw człowieka w Papui Zachodniej oraz odebranego przed kilkudziesięcioma laty – przy aprobacie ONZ – prawa do niepodległości tej melanezyjskiej krainy.

  

Gdy otworzysz atlas geograficzny, na północ od Australii, znajdziesz drugą co do wielkości wyspę ziemskiego globu, Nową Gwineę. Jej płat wschodni, Papua-Nowa Gwinea od 1975 roku pozostaje państwem niepodległym. Tymczasem druga jej część, Papua Zachodnia po okresie kolonizacji holenderskiej, od lat 60-sześćdziesiątych XX wieku, znajduje się pod okupacją rządu indonezyjskiego.

 

Papua Zachodnia jest niezwykłą krainą, skupiającą tygiel kultur i środowisk. 52% jej ludności stanowią rdzenni mieszkańcy tych ziem, Papuasi dzielący się na około 253 odrębne plemiona. Ludy papuaskie różnią się między sobą zarówno kulturą jak i stopniem akulturacji względem prądów zewnętrznych. Znajdziemy wśród nich absolwentów po holenderskich szkół, mieszkańców miast jak i plemiona zachowujące charakterystyczną strukturę klanową oraz szczepową na prowincji. Papua Zachodnia jest też drugim co do wielkości po Ameryce Południowej, miejscem życia i migracji tzw. ludów izolowanych. W odległych zakątkach wyspy żyje najprawdopodobniej około 30 nie skontaktowanych grup.

 

  

  

  

  

  

  

W jaki sposób Papua Zachodnia straciła prawo do niepodległości?

            W 1962 roku na polecenie indonezyjskiego dyktatora Sukarno, podległa mu armia nielegalnie wkroczyła do Papui Zachodniej. Wbrew złamaniu wszelkich reguł pod naciskiem administracji prezydenta USA, Johna Kennedy’ego, reżim Sukarno, nie tylko nie został potępiony ale co więcej otrzymał tymczasową kontrolę nad Papuą. Warunek był jeden. W 1969 roku miał odbyć się tzw. Akt Wolnego Wyboru w, którym ludność regionu sama zdecyduje czy pragnie utworzyć niepodległe państwo czy też stać się ostatecznie obywatelami Indonezji. Do zaplanowanego referendum dochodzi ale jego przebieg i obraz zakrawa na farsę.

Spośród ponad 800 tysięcy mieszkańców, zdolnych do głosowania wybrano 1025 elektorów. Ustawiono ich wzdłuż długiej linii. Jej przekroczenie miało oznaczać głos za ostatecznym przyłączeniem do struktur indonezyjskich, natomiast pozostanie na miejscu, wyraz woli niepodległościowej. Osoby protestujące usunięto z miejsca tego niezwykłego referendum i wywieziono w nieznanym kierunku. Pozostali elektorzy mając naprzeciwko siebie uzbrojonych żołnierzy przekroczyli wytyczoną linię. Pomimo absurdalności wydarzenia oraz protestów obserwatorów, instytucje międzynarodowe nie zauważyły żadnych nieścisłości. Podczas głosowania za uznaniem Aktu Wolnego Wyboru na forum ONZ zaprotestowały tylko nieliczne delegacje z państw afrykańskich. Delegacja z Ghany aprobatę ONZ dla tego gwałtu określiła mianem „parodii sprawiedliwości i demokracji”.

Do dnia dzisiejszego o ponowne rozpatrzenie decyzji zwróciły się rządy Vanuatu i Naru (lata 1999/2000) ale wycofały swoje wątpliwości pod naciskiem administracji australijskiej.

 

Łamanie praw człowieka w Papui Zachodniej

            Tylko w latach 1963-1969 w Papui Zachodniej z rąk indonezyjskiej policji i wojska zginęło 30 tysięcy rdzennych mieszkańców tych ziem. Bilans ogólny niemal 50 letniej okupacji to według różnych danych od 100 do 180 tysięcy ofiar śmiertelnych (obecnie w Papui Zachodniej żyje 1,2 mln Papuasów)

 

Zdecydowana większość tych ofiar przypada na lata dyktatury wojskowej, najpierw Sukarno potem zaś i przede wszystkim Hadji Mohammada Suharto. Wioski papuaskie w tym czasie były bombardowane i ostrzeliwane z helikopterów.

 

Dziś represje i rozmiar dokonywanych zbrodni nie jest już tak apokaliptyczny lecz bez wątpienia ma swój ciąg dalszy. Zarzuty wobec indonezyjskiej administracji, wojska i policji obejmują min: ostrzeliwanie pokojowych demonstrantów; gwałty na kobietach, tortury, palenie wiosek, pozasądowe mordy, arbitralne aresztowania; kary wieloletniego więzienia za eksponowanie symbolów niepodległościowych; masowe przesiedlenia ludności; niszczenie miejsc sakralnych; porwania; rabunkowe niszczenie środowiska oraz korupcje. Indonezyjskie siły specjalne Kopassus odpowiedzialne min. za mordy w Timorze Wschodnim i papuaskiej wyspie Biak, wciąż  nie tracą zaufania międzynarodowej klienteli. Na co dzień ćwiczą ze swoimi odpowiednikami z Australii a w lipcu 2010 roku wznowienie współpracy na polu militarnym zapowiedziała także administracja prezydenta USA, Baraka Obamy.

 

W czerwcu 2006 roku do Indonezji przybyła delegacja polskich firm zbrojeniowych na czele, której stanął ówczesny minister obrony narodowej a dziś minister spraw zagranicznych, Radosław Sikorski. Podczas wizyty w Dżakarcie podpisano umowę na dostarczenie indonezyjskim siłom zbrojnym, sprzętu wojskowego na kwotę 100 milionów dolarów . Pomimo kwitnących interesów na polu zbrojeniowy, żaden rząd polski jak dotąd nie poruszył tematu łamania praw człowieka ani Papui Zachodniej ani w innych regionach Indonezji. Idąc w ślady pozostałych rządów także kolejne polskie rządy okrywają kurtyną milczenia odebrane prawa do niepodległości Papui Zachodniej, będące aktem pogwałcenia prawa międzynarodowego oraz najzwyklejszego poczucia przyzwoitości.

W listopadzie 1967 roku, niebawem po rzeziach i inicjacji reżimu Suharto w Genewie odbyła się konferencja sponsorowana przez Time-Life Corporation. Uczestnikami spotkania byli przedstawiciele Suharto oraz osoby związane ze światem koncernów i banków z całego świata, w tym David Rockefeller. Podczas rozmów i negocjacji dokonano parcelacji zasobów surowcowych w Papui i innych częściach Indonezji. Wśród koncernów (zarząd i akcjonariusze), które na przestrzeni ostatnich 40 lat pracowały lub finansowały działania w Papui Zachodniej, stając się nie rzadko beneficjentami łamania praw człowieka są min.: Freeport MacMoran, BP, Deutsche Bank, Amoco, Chevron, Esso, Mobil, Shell, Texaco, Rio Tinto i Unocal.

 

 

 

Jaki jest cel witryny???

Strona „Papua Zachodnia – Polska: 48 lat okupacji, ponad 100 tysięcy ofiar” ma za zadanie dostarczenie możliwie jak najszerszej informacji na temat dziejów oraz bieżących wydarzeń w Papui Zachodniej. W tym właśnie celu zachęcam cię drogi czytelniku do zapoznania się z materiałami zamieszczonymi w działach: Artykuły oraz Wiadomości/Newsy. Swoją wiedze i wyobrażenie na temat zgromadzonych informacji możesz pogłębić i ugruntować zaglądając do działu Video, gdzie grupowane będą wszelkie zapisy filmowe, w tym także te w języku polskim. Dział Listy/Przemyślenia będzie gromadzić Wasze listy i refleksje oraz wszystkie teksty mogące pośrednio odnosić się do szeroko rozumianego kryzysu zasad, moralności i sumienia jaki legł u podstaw akceptacji dla tragicznych dziejów nie tylko Papui Zachodniej ale i każdego innego wątku naszej rzeczywistości, który został skreślony z powodu stosowania podobnej kalki obojętności, egoizmu bądź przyzwolenia.

Obok funkcji informacyjnych, pierwotnym celem witryny jest także zgromadzenie wokół niej wszystkich osób, które powodowane najgłębszym odruchem sumienia, solidarności, człowieczeństwa bądź innego credo, pragną nie tylko wyrazić własną niezgodę dla losu Papui Zachodniej ale i zainicjować działania zmierzające do zmiany obecnego kursu będącego aprobatą dla łamania praw człowieka w tym kraju i nie tylko.

W dziale „Co możesz zrobić?” znajdziesz treści petycji jak i gotowe już petycje, za pomocą, których możesz skierować pismo w tej sprawie zarówno do prezydenta Indonezji jak i przedstawicielstw rządowych i publicznych w Polsce.

W zakładce „Działania Publiczne” będą rejestrowane wszelkie wydarzenia w Polsce dotyczące Papui Zachodniej (akcje, pikiety, wystawy, demonstracje, dialogi)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s